Buraya bir daha yazmayacaktım ama yine içim doldu taştı bende çareyi yazmakta buldum yine, ama artık sana değil kendime yazıyorum.
Son zamanlar baya zor geçiyor, aslında geçmiyor da denebilir. kendimi 30 yaşından çok daha yaşlı ve yorgun hissediyorum. sanki herkes bana karşıymış gibi geliyor. Ben sanki sürekli yanlış şeyler yapıyorum, kendime olan güvenimi o kadar kaybettim ki. Bunu nasıl toparlayabileceğimi henüz bilemiyorum. Hayat o kadar garip ki, illaki herkesin istediği gibi birisi olmanız gerekiyor herkesi mutlu edebilmek için, kendiniz olduğunuz zaman kendinizi mutlu etsenizde çevrenizde mutsuz ve memnuniyetsiz suratlar tüm enerjinizi alıp götürüyor. Bu kısır döngüden o kadar yoruldum ki…
Mesela şoyle bir örnek verebilirim, eğer bir firmaya girip düzenli bir işiniz olursa, biraz da güzel bir maaşınız olursa herkes tarafından kabul edilen normal bir insan olursunuz. Ama kendi kendinize birşeyler yapmayı denediğinizde insanların kafasında farklı gözükürsünüz, bunun nedeni genelde kimsenin bu riski göze almamasıdır veya kısaca kimsenin götü yememiştir buna. Ve bu farklılık insanların sizi negatif yönde eleştirmesine neden olacak, kendinizi çok ama çok yanlız kalmış hissedeceksiniz. İşte böyle zamanlarda pes etmemek ve direnmek yapılacak en doğru şey, eğer gerçekten inanıyorsanız kendinize.
İşte bende böyle yapmaya çalışsam da insanın tek başına bunu başarması oldukça zor bir şey. Etrafımda ki insanların yaptığı yorumların hiç biri elle tutulmuyor… Dostum, kardeşim benden çok ama çok uzakta, babam zaten anca köstek, annem desen o da paniklemiş ne diyeceğini bilemez halde… Al işte o kadar etrafımdakiler, ha birde sosyal medya’ dan takip ettiğim dünya güzeli kırmızı elbiseli biri var… O zaten beni ilk bırakan oldu, doğum günümde garanti bankası, digiturk, turk telekom, dsmart, shell bile kutlama mesajları gönderdi fakat o göndermedi, zaten tahmin etmiştim bunu yapmayacağını. Halbuki en çok yanımda olmasını istediğimdi o… Zor zamanlarda hayalini kurduğum, rüyalarımda başkasıyla gördüğüm de kanter içinde uyandığım, her gün belki bugün bir mesaj atarmı dediğim, ama hic bi zaman bunu yapmayacağını da bildiğim di işte. kahretsin!
İşte tipik ben, yanlız ve yorgun, nereye kadar dayanabileceğimi hiç bilmiyorum.